In periode 3 zijn de 3 vmbo leerlingen bezig geweest met het thema Spoken Word.
In het kader van het ‘Spoken Word’ zijn we met de biologielessen bezig geweest met het onderwerp Zintuigen. Op een goed moment kwam Jean, een blinde man die hier op IJburg woont, op bezoek om te vertellen over zijn leven zonder zicht. Hij vertelde zijn levensverhaal en de leerlingen konden hem werkelijk alles vragen.
Als huiswerkopdracht schreven de leerlingen een fictief verhaal over het moment dat zij blind geworden waren. Deze verhalen hebben ze, op eigen initiatief, opgenomen op een cd en aangeboden aan Jean. Ook dit bezoek bij hem thuis was zeer bijzonder!
Hieronder volgt het verhaal van Hugo. We waren allemaal onder de indruk van zijn verhaal!
Dode ogen
Ik kan niet zien, ik ben blind. Met mijn oren vind ik de weg. Het is moeilijk om contact te krijgen met mensen, als je niet weet of ze er zijn. Stille mensen bestaan voor mij niet. Stiltes zijn voor mij heel naar. Als het stil is zit ik opgesloten in mijzelf. Ik kan nog wel voelen. En weet wel dat er geluid is. Maar, het maakt me bang.
Ooit kon ik zien, ik kan me er weinig van herinneren. Ik was 7 jaar oud. Ik weet niet meer wat er precies gebeurde, maar ik weet nog dat het oudjaarsdag was. De lekkere geur van verse appelflappen hing in de witte keuken. Ik zag mijn moeders bruine haar. Ze lachte naar me. Ze zei ‘Het word een leuke avond’. Ik was blij en vroeg of oma en opa ook kwamen. Mijn moeder zei dat ze kwamen, maar ze kwamen iets later. Na 12 uur. Ik zat te wachten op de familie, maar het duurde zo lang. Ik ging op de bank zitten en keek televisie. Tijdens het televisiekijken viel ik in slaap.
Mijn moeder maakte me wakker en zei ‘Het is bijna 12 uur schat.’ De hele familie zat aan tafel te eten. Ik was wel een beetje boos op mijn moeder, dat ze me niet had wakker gemaakt. Maar ik liet het niet merken. Ik was blij. Ik had zin om naar het vuurwerk te kijken. Daar genoot ik altijd van. We waren nog maar 5 minuten van het nieuwe jaar verwijderd. Mijn vader vroeg of ik alvast mee naar buiten ging om vuurwerk af te steken.
Mijn vader had vandaag heel veel vuurwerk gehaald. Ik vond het leuk. Zelf mocht ik alleen maar met stom trek vuurwerk, want dat zou veiliger zijn. Ik had een leuk Oud en Nieuw en genoot van de lichten. Ik was moe. Ik ging naar binnen. Binnen viel ik in slaap. De volgende ochtend werd ik wakker. Ik zag dat mijn ouders nog sliepen. Nog steeds was ik boos dat ik geen vuurwerk mocht afsteken, dus ik pakte mijn schoenen, een aansteker en ging naar buiten. Het was rustig op straat. Ik zocht naar vuurwerk dat niet was afgegaan. Ik had mijn vader vuurwerk zien afsteken dat niet af ging. Ik pakte een paar pijlen bij elkaar en zocht een fles om de pijlen in te zetten. Ik zette de eerste pijl rechtop in de fles. Ik stak hem aan en hij vloog de lucht in. Een prachtig vuurwerk. Ik was zo enthousiast en stak nog een pijl af. Ik rende zo’n tien meter en wachtte tot de pijl af ging. Maar nadat ik een tijdje had gewacht kwam ik erachter dat deze pijl het niet deed. Ik liep naar de fles om een nieuwe pijl af te steken, maar toen ik me over de fles boog om de oude pijl er uit te halen, ging hij af!
Ik werd wakker, het was donker. Ik hoorde mijn moeder huilen, mijn vader troostte haar. Hij zei ‘Het komt wel goed.’ Ik vroeg ‘wat is er aan de hand en waarom is het donker.’ Ik voelde mijn moeder haar hand door mijn haar glijden. Een onbekende stem zei ‘Ik heb niet zulk goed nieuws.’ Mijn moeder stopte met het aaien door mijn haar. Ik vroeg ‘maar wat is er dan?’ Ik hoorde de dokter tegen mijn moeder fluisteren ‘Uw zoon is blind, we kunnen er niks meer aan doen. Hij zal nooit meer echt kunnen zien.’ Toen ik het begreep begon ik te huilen. De dokter kwam naar me toe en vroeg wat er was. Ik zei dat ik het had gehoord en dat ik van het zicht hield. Ik wou niet blind zijn. Ik wou zien. Hoe weet ik nu waar ik moet lopen, vroeg ik aan de dokter. Hij zei dat ik dat wel kon leren.
Ik kwam thuis, en rook de veilige lucht van thuis. Ik huilde. Mijn vader moest me tillen, want ik kon niks meer zien. Ik huilde en bedacht me dat ik echt blind was. Mijn vader legde me op de bank, ik wou niet liggen. Ik wilde lopen. Ik probeerde naar de keuken te komen. Met tranen over mijn wangen voelde ik met mijn hand voor me, waar ik liep. Mijn moeder zei dat ik maar weer moest liggen. Maar dan kan ik niks doen riep ik huilend. Toen moest ik nog harder huilen, want ik bedacht me dat ik geen TV meer kon kijken, kon computeren en kon meepraten over dingen. Ik zat opgesloten. Mijn zicht was me ontnomen.
IK HAD DODE OGEN!
Hugo Klein Haneveld
3 Vmbo A
Wilt u nog meer prachtige spoken word verhalen horen van onze 3 vmbo leerlingen. Kom dan naar de presentaties kijken van een aantal van onze leerlingen op di 26/2 van 19:45 tot ongeveer. 20:45.
